پيودرمي(عفونت چركي پوست) و سلوليت
در دسته بندي عفونت و بافت زيرجلدي قرار ميگيرند كه شامل زرد زخم، فوليكوليت، كورك(Furncle) و كفكيرك (carbuncle)، عفونت بافت دور ناخن (Paronychia)، سلوليت، باد سرخ (erysipelas) و ضايعات مشابه ميباشد. استافيلوكوك و استرپتوكوك گروه A شايعترين ارگانيسمهاي عفوني هستند، اما عفونت با كانديدا و سودوموناس آئروجينوزا با تناوب كمتري ديده ميشود.
وزيكول وبولا (تاول)
وزيكول (Vesicle) و تاول (Bulla) برآمدگيهاي اپيدرميحاوي مايع هستند با اين تفاوت كه معمولاً قطر وزيكول كمتر از 5 ميلي ليتر و قطر تاول بيشتر از 5 ميلي متر ميباشد. در اين نوع از ضايعات پر از مايع از نظر تشخيصي ارگانيسمهاي معيني درگير بوده و اگر آزمايشگاه از طبيعت اين نوع ضايعات آگاهي داشته باشد ميتواند فلور درگير را پيشگوئي كرده و از يك تكنيك مناسب جهت بازيافت عوامل استفاده كند. ارگانيسمهائي كه در اين گونه ضايعات يافت ميشود در ليست زير آورده شدهاند.
ارگانيسمهائي كه در وزيكولها و تاولها ديده ميشوند
موادي كه از ضايعات شبه تاولي بدست ميآيد، حالت سروزي تا مايعاتي كه حاوي سرم و خون هستند (Serosanguineous) يا مايعات هموراژيك متغير است. از تاولهاي بزرگ ميتوان به كمك سرنگ و سوزن 5/0 تا 1 ميلي ليتر مايع جمع آوري كرد.برخي از وزيكولها خيلي نازك و ظريف هستند بنابراين بايستي از يك يا دو سواب جهت نمونه گيري استفاده نمود. پزشك معمولا ميتواند حدس بزند كه ضايعه ويروسي است يا باكتريال. بازيافت عامل عفونت بوسيله در اختيار قرار دادن اين اطلاعات به ميكروبيولوژيست تسهيل ميگردد. ضايعات تاولي اغلب بوسيله باكتريها ايجاد شده و معمولا با عفونت خون همراه هستند، بنابراين در اين موارد كشت خون اجباري بوده و اغلب ميتوان بر اساس شكل باليني آن نوع ارگانيسم را حدس زد. مثلا در مورد يك بيمار ايمونوساپرس مبتلا به لوسميحاد سودوموناس آئروجينوزا ميتواند عامل شايع ضايعات تاولي باشد يك نوع اكتيما گانگرنوزوم (ecthyma gangrenasum).
حالت ديگر پوست برنزه با ضايعات تاولي در گانگرن گازي ميباشد. كلوستريديوم پرفرينجش و ساير كلوستريديومها پاتوژنهاي كليدي هستند. رنگ آميزي گرم مايعات گرفته شده از ضايعه به طور مشخص عامل بيماري را نشان داده و به پزشك كمك ميكند تا به همراه ساير اطلاعات يك درمان اوليه را جهت بيمار آغاز نمايد.
سينوسهاي چركي و فيستولها
شايعترين جايگاهي كه در آن يك سينوس چركي را ميتوان يافت يك عفونت عمقي است كه به طور خودبخود به خارج راه يافته و ترشحاتش را بيرون ميريزد. متأسفانه اين نوع درناژ به خوبي نميتواند پروسه زمينه اي را التيام بخشد، بنابراين چنين سينوسهائي تمايل به مزمن شدن دارند. ارگانيسمهائي كه اغلب در سينوسهائي با زمينه استئوميليت وجود دارند، استافيلوكوك اورئوس، انتروباكترياسهها، سودوموناس آئروجينوزا، باسيلهاي گرم – منفي بيهوازي،كوكسيهاي گرم – مثبت بيهوازي و گاهي ساير بيهوازيها ميباشند. در مورد درگيري استخواني اكتينومايكوزي عاملي كه انتظار ميرود جدا شود گونههاي اكتينومايسس، باكتروئيدسهاي پيگمان دار، پورفيروموناس و ساير بيهوازيهاي فاقد اسپور و شايد اكتينوباسيلوس اكتينومايستم كوميتانس (Actinobacillus actinomycetem comitans) ميباشد.
در ساير موارد سينوسهاي چركي، مانند نوعي كه همراه با آبسههاي راجعه پستان نوع ساب آلوئولار (sub alueolar) است، ارگانيسم درگير عفونت به طبيعت پروسة زمينهاي بستگي دارد. گرفته شده كه در آبسههاي پستان عموماً باكتريهاي بيهوازي فاقد اسپور جدا ميگردند. ساير مواردي كه در آنها سينوسهاي چركي مزمن وجود دارند، بطور مشخص شامل اكتينومايكوزيس گردني صورتي (Cervicofacial.A) توراسيك، شكمييا لگني توبركلوز و عفونت با مايكوباكتريهاي آتيپيك، عفونت نوكارديا و عفونتهاي مشخص همراه با كاشتن اجسام خارجي است.
فيستول، (ارتباط غيرطبيعي بين فضاي احشائي و خارج) يك مشكل اساسي است. فيستولها داراي مسائلي هستند كه برطرف نشدني است. چون احشائي مانند روده كه يك ارتباط غيرطبيعي با سطح پوست دارند پر از فلوراي ساكن هستند. مثالهائي از اين قبيل فيستولهاي اطراف ركتوم، فيستولهاي روده اي پوستي از رودة كوچك به پوست مرتبط با بيماري كرون يا عفونتهاي مزمن داخل شكميهستند. وقتي كه روده درگير عفونت باشد، فقط كشت جهت ارگانيسمهاي كليدي مانند مايكوباكتريها و اكتينومايسسها بايستي انجام شود.
هميشه در اين موارد بايد سعي نمود تا عوامل اختصاصي مانند توبركلوز، اكتينومايكوزيس و بدخيميها حذف شوند، در اين موارد بيوپسي بسيار مفيد است.
مطالب قبلی :
ضايعات پوستي به عنوان بخشي از يك عفونت سيستميك
